 |
| Letreiro dun dos albergues de peregrinos de Redondela |
O Camiño de Santiago é un conxunto de vías de acceso de peregrinos a Santiago, creado a partir da descuberta dos restos (presumiblemente) do Apóstolo en Santiago de Compostela durante o reinado de Afonso II.
O Camiño ten varias vías alternativas, de maior ou menor uso segundo as épocas e circunstancias do seu nacemento: nós tocaremos neste monográfico a vía coñecida como o "Camiño Portugués, trazado para acceder a Galicia a través de terras portuguesas. Aínda que existen rutas históricas que arrincan desde o sur de Portugal e desde Lisboa, e poden marchar cara a Coimbra por dúas variantes.
O Camiño Portugués
 |
| Monolito indicativo ó seu paso por unha das parroquias. |
Este Camiño adquire importancia a partir do século XII, e permitiu consolidar rutas e intercambio cultural e económico.
Pódese cualificar a Portugal como "terra de camiños", do mesmo xeito que a España, pois os peregrinos brotaban de todas as comarcas para dirixirse a Compostela. Os tres camiños que describimos, dos múltiples existentes, son os que contan con algún tipo de actuación e os tres parten do tronco occidental de Lisboa-Coimbra-O Porto, onde se dispersan para volver unirse en Redondela (España). Os camiños orientais apenas se contan con actuacións. Nos occidentais, ata 1884 os peregrinos debían cruzar o río Miño por algunha das poboacións que contaban con barcas ou pontes de barcas, pero coa construción da ponte internacional en Tuy nese ano facilitouse enormemente a comunicación entre ambas as beiras polo eixo Valença do Miño-Tuy.
Os Camiños Portugueses occidentais arrincan de Lisboa e pódese marchar cara a Coimbra por dúas variantes. Xa en Coimbra poden tomar dirección nordés (oriental) cara a Chaves, ou noroeste cara a Águeda, mosteiro de Pedroso e O Porto, onde se abren nos tres que seguidamente comentamos e que son os que contan con actuacións:
- O Camiño Portugués do Interior (230 Kms.) , tamén chamado Central, adquire importancia a partir do século XII e o seu nome "do Interior" vén por ser o mais interior deles.
En Portugal O Porto, Braga (onde un antigo camiño accede directamente a Ourense por Castelo de Vide, Nisa, Castelo Branco, Covilha, Garda, Trancoso, Sernancelhe, Lamego, Poiares, Vila Real, Vila Pouca de Aguiar, Chaves, Ourense onde enlaza co tramo mozárabe da Vía da Prata) . e Ponche de Lima, Rubiaes, ValenÇa de Minho, en España, Tui, O Porriño, Redondela, Pontevedra, Caldas de Reis, Padrón, Rúa de Francos e Santiago.
- Do Camiño Portugués do Norte (170 Kms.) hai que explicar o seu topónimo "do Norte", o cal provén ao discorrer próximo ao santuario portugués de Nossa "Señora do Norte". En Barcelos se desgaja da ruta do Interior e unirase en Redondela.
Como o anterior provén do Porto, Barcelos, Ponche de Lima, Vilanova de Cerveira, onde en barca se cruza o río Miño e en España diríxese a Goián, Tomiño, Gondomar, Vigo e Redondela, onde se une ao Camiño Interior.
Tamén está sinalizada a variante intermedia de Barcelos a Lanheses e de aquí a Vila Nova de Cerveira e Valença do Minho.
- O Camiño Portugués da Costa (140 km.) debe o seu nome por discorrer próximo á costa e sobre el marchou en peregrinación o rei Don Manuel ou Santo Tomas Becket. Tamén chamado Monacal.
Percorrido en Portugal: Desde O Porto, Viana do Castelo, Camniha, crúzase a desembocadura do miño en España, A Garda, Bayona, Vigo, Redondela onde se une ao Camiño do Interior.a de Barcelos a Lanheses e de aquí a Vila Nova de Cerveira e Valença do Minho.
Redondela no Camiño
 |
| A Casa da Torre |
Para os que teñan interese polas culturas do pasado que asentaron en Galicia e desexe saber máis delas pode vir a este termo municipal. Aquí atopará vestixios da época megalítica (a necrópole de Chan das Formigas e as mámoas do Coturro e dos Lagos en Vilar de Infesta), da Idade do Bronce (machadas, petroglifos…), da cultura castrexa (no Couto do Castro e no Castro da Peneda) e da romanización (vilas e miliarios, entre os que sobresae o chamado 'marco' de Vilar de Infesta).
Entre a arquitectura relixiosa cómpre salientar a igrexa de Santiago de Vilavella, obra do século XV, pero que co paso do tempo foi sufrindo numerosas reformas. Tamén destacan a capela de Santa María, coñecida co nome de Capela das Angustias, cunha fermosa fachada barroca, a ermida da Nosa Señora do Viso, emprazada nun lugar de gran valor paisaxístico, a igrexa románica de San Fausto de Chapela, con planta de cruz latina, a de San Andrés de Cedeira, erguida no século XVIII, e o convento de Vilavella, fundado en 1501 con igrexa dunha soa nave.
Dentro das construcións civís, o abraiante viaduto da liña ferroviaria Vigo-Ourense-Madrid é unha das construcións de maior importancia para o concello. Da Idade Media e como lembranza das familias nobres que residiron aquí, consérvanse varios pazos: casa-torre de Prego (na actualidade casa de albergue de peregrino), a casa do Petán e o pazo dos Pousadouro, en Redondela, a casa Grande de Reboreda e o pazo-torre de Cedeira
 |
